Κεντρική Σελίδα

Σχολεία ευθύνης:

2ο  Ενιαίο Λύκειο

3ο  Γυμνάσιο  

(Οι περιπέτειες του 3ου Γυμνασίου)

                     Το σχολείο ευθύνης στο οποίο αρχικά ανήκε η βιβλιοθήκη ήταν το 2ο Ενιαίο Λύκειο Έδεσσας «Παύλος Χαρτομαζίδης», το οποίο είχε αναλάβει την οργάνωση και τη λειτουργία της.   Σύμφωνα με εγκύκλιο του Υ.Π.Ε.Π.Θ. (10/01/2002) αποφασίστηκε να οριστεί ως σχολείο ευθύνης το σχολείο Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που συστεγάζεται με τη Βιβλιοθήκη, οπότε από το σχολικό έτος 2002 – 2003 η Βιβλιοθήκη ανήκει στο 3ο Γυμνάσιο Έδεσσας.

 

 

 

 

 

 

 

 

2ο Ενιαίο Λύκειο Έδεσσας

ΟΝΟΜΑΤΟΔΟΣΙΑ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ

 H σχολική κοινότητα του 2ου Ενιαίου Λυκείου αξιοποίησε τη δυνατότητα που παραχωρεί ο νόμος και προχώρησε στην ονοματοδοσία του σχολείου. Στις 24 Σεπτεμβρίου του 2000, στη σεμνή τελετή που οργανώθηκε στην αυλή του σχολείου, το 2ο Ενιαίο Λύκειο δανείστηκε το νέο του όνομα από τον Παύλο Χαρτομαζίδη.

 Paulos-Xartom.jpg (65289 bytes)

      ekdilosi-2.jpg (327714 bytes)    esdilosi-1.jpg (90164 bytes)

ekdilosi-3.jpg (304102 bytes)    Kathigites.jpg (96517 bytes)       

            

Το ιστορικό της ονοματοδοσίας

Το Υπουργείο Παιδείας, αποσκοπώντας στη σύνδεση του σχολείου με την πολιτιστική κληρονομιά των Ελλήνων, παρέχει τη δυνατότητα στα σχολεία της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης να υιοθετήσουν επωνυμίες. Οι επωνυμίες αυτές "μπορεί να αναφέρονται σε εξέχουσες προσωπικότητες της εκπαιδευτικής, πνευματικής, καλλιτεχνικής και πολιτιστικής ζωής του Έθνους, οι οποίες προώθησαν ιδιαίτερα θέματα παιδείας".

Το σχολείο μας, ανταποκρίθηκε στην προτροπή του Υπουργείου και συζήτησε το θέμα της ονοματοδοσίας στη συνεδρίαση του συλλόγου των καθηγητών με πρόεδρο τον διευθυντή κ. Χ. Σαμαντά, στις 13/1/1998. Η εισήγηση του διευθυντή για μετονομασία του σχολείου έγινε δεκτή από το σύλλογο των καθηγητών κατά πλειοψηφία. Ο διευθυντής, εκτιμώντας τη γνώμη του Σάκη Τότλη, αλλά και την αγάπη πολλών Εδεσσαίων για τον «δάσκαλο», (Άρη Παπαγιάννη, Γιάννη Τσορμπατζόγλου, Νίκου Καραμανάβη, Θοδωρή Σαρηγκιόλη και πολλών άλλων), αποφάσισε να προτείνει τη μετονομασία του σχολείου σε "Χαρτομαζίδειο", προς τιμήν του Παύλου Χαρτομαζίδη, ως ένδειξη αναγνώρισης του έργου και της προσφοράς του στην πόλη της Έδεσσας και στην ευρύτερη περιοχή του Ν, Πέλλας. Η πρόταση έγινε δεκτή κατά πλειοψηφία, μετά από διαδοχικές ψηφοφορίες που ακολούθησαν τον διάλογο μεταξύ των μελών του συλλόγου.

Στις 30/1/1998, ημέρα της γιορτής των Τριών Ιεραρχών, στην αίθουσα του Μ. Αλεξάνδρου, διοργανώθηκε εκδήλωση αφιερωμένη στη ζωή και το έργο του Π. Χαρτομαζίδη, προκειμένου να γίνει ευρύτερα γνωστή η πρόταση ονοματοδοσίας του σχολείου σε «2° Ενιαίο Λύκειο - Παύλος Χαρτομαζίδης».

Η πρόταση του Συλλόγου Διδασκόντων του Ε.Π.Λ. Έδεσσας για τη μετονομασία του σχολείου έγινε αποδεκτή από τη Νομαρχιακή Επιτροπή Παιδείας με την 1/4/98 απόφαση της και εγκρίθηκε ομόφωνα από το Νομαρχιακό Συμβούλιο στις 20-5-1998.

Το Υπουργείο Παιδείας ενέκρινε τη μετονομασία του σχολείου και η απόφαση (Δ4/550/20-8-99) δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα της Κυβερνήσεως στις 30-8-99 (ΦΕΚτ.Β').

Η τελετή της ονοματοδοσίας έγινε στις 24 Σεπτεμβρίου 2000, στην αυλή του σχολείου.

Πάνω

ΑΠΟ ΤΟ ΕΝΙΑΙΟ ΠΟΛΥΚΛΑΔΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΕΔΕΣΣΑΣ

ΣΤΟ 2ο ΕΝΙΑΙΟ ΛΥΚΕΙΟ ΕΔΕΣΣΑΣ «ΠΑΥΛΟΣ ΧΑΡΤΟΜΑΖΙΔΗΣ»

Έδεσσα 2000

 Προοίμιο

Παλαιότερα, μέσα στον ενθουσιασμό της λειτουργίας μιας νέας σχολικής μονάδας τονιζόταν με αποφθεγματικό οίστρο ότι η ίδρυση ενός σχολείου επιταχύνει το κλείσιμο μιας φυλακής... Σήμερα διευρύνοντας τα εννοιολογικά όρια της κάθε «φυλακής» αίρεται μεν η παραπάνω φραστική υπερβολή, χωρίς να καθίσταται βέβαια το σχολείο περιττό. Αρκεί για την περίπτωση η λακωνικότατη συνηγορία του Επίκτητου: «Μόνους τους πεπαιδευθέντας ελεύθερους είναι».

 Προϊστορία

Έτσι έγιναν τα πράγματα. Ήταν η εποχή κατά την οποία η τότε πολιτεία προ­ωθούσε με θέρμη το νέο θεσμό του Ενιαίου Πολυκλαδικού Λυκείου ιδρύοντας σταδιακά ανά την επικράτεια πιλοτικά σχολεία τα οποία μέσα σε 4 χρόνια έφθασαν τον αριθμό 55. Αρχές λοιπόν του 1985 ένα κλιμάκιο ειδικών του Υπουργείου Παιδείας επισκέφθηκε χωρίς πρόσκληση την 'Έδεσσα για μια επιτό­πια έρευνα σχετικά με την προοπτική ίδρυσης μεσοπρόθεσμα ενός τέτοιου σχο­λείου. Αν και οι προϋποθέσεις σε οικόπεδα, αλλά και μαθητικό δυναμικό της περιοχής δεν ήσαν ιδανικές, με φορτική πίεση της στιγμής από τοπικούς παράγοντες και ιδιαίτερα του τότε νομάρχη Πέλλας κ. Γ. Αδαμόπουλου, έπεσαν αμέ­σως οι υπογραφές, κάνοντας «κατάληψη» στο νεοανεγερθέν κτίριο του 1ου Γυμνασίου 'Έδεσσας.

 Ιστορία

Έτσι από το σχολικό έτος 19985-86 άρχισε να λειτουργεί το Ενιαίο Πολυκλα­δικό Λύκειο 'Έδεσσας, με πρώτο Διευθυντή τον Αντωνιάδη Δημήτριο, φιλόλογο (ο οποίος και σήκωσε αγόγγυστα όλο το βάρος της αρχικής λειτουργίας). Σε πλήρη λειτουργία το σχολείο, αφού απέκτησε γρήγορα άλλο ένα κτίριο, φιλο­ξενούσε 700 περίπου μαθητές απολαμβάνοντας τα οφέλη των διαφόρων κλάδων σπουδών. Το διδακτικό προσωπικό άγγιζε τους ογδόντα καθηγητές διαφό­ρων ειδικοτήτων, εργαζόμενους με σχετική άνεση από άποψη συνθηκών εργασίας. Είναι αλήθεια ότι το συγκεκριμένο σχολείο πόλωσε αψυχολόγητα την τοπική κοινωνία αποκτώντας ένθερμους υποστηρικτές αλλά και επικριτές. Εις πείσμα όμως όλων, στα λίγα χρόνια λειτουργίας του ευδοκίμησε και έγραψε σημαντική ιστορία. Αδιάψευστος κριτής η καρδιά των μαθητών.

Το 1991 και για έξι χρόνια τη διεύθυνση του σχολείου ανέλαβε ο Μαγγούτης Πέτρος, καθηγητής φυσικής αγωγής.

Από το σχολικό έτος 1997-98 ακριβώς με την έναρξη της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, η οποία και κατάργησε μάλλον άδοξα τα Πολυκλαδικά Λύκεια, το σχολείο διευθύνει ο Σαμαντάς Χρίστος, Φυσικός. Έκτοτε το σχολείο ονομάσθηκε 2ο Ενιαίο Λύκειο Έδεσσας συρρικνωμένο πλέον από μαθητές και διδακτικό προσωπικό. Όσο για τη συμπλήρωση του ονόματος του σχολείου με το όνομα «Παύλος Χαρτομαζίδης» τούτο αποτελεί μια ελάχιστη οφειλόμενη τιμή στον αείμνηστο δάσκαλο, στοχαστή, καλλιτέχνη, αρχαιολόγο, φυσιοδίφη ο οποίος για πολλά χρόνια και μέχρι το τέλος της ζωής του περιδιάβαινε ταπεινά ακριβώς σε τούτα εδώ τα χώματα, όπου αργότερα θεμελιώθηκε το σχολείο. Βέβαια, η ενθάρρυνση της ονοματοδοσίας οφείλεται και στο Νόμο 1566 ο οποί­ος ορθά επιθυμεί «επώνυμα» σχολεία.

 

Η φιλοσοφία μας για το σχολείο        

Φρονώντας ότι το σχολείο οφείλει να είναι ένα υγιές κύτταρο της κοινωνίας με πνευματική όσο και πολιτιστική δράση, ένας φιλικός χώρος δημιουργικής απασχόλησης των μαθητών, ένας χώρος εμπέδωσης και δημιουργίας αξιών μέσα από μια συμμετοχική διαδικασία, προσπαθήσαμε να υλοποιήσουμε κάποιους φιλόδοξους ποιοτικούς στόχους, χωρίς να επαιρόμαστε ότι τα καταφέραμε απόλυτα. Άλλωστε το ιδανικό είναι και ζήτημα οπτικής γωνίας του καθενός. Γεγονός, πάντως, είναι ότι ο σχεδιασμός όλων των δραστηριοτήτων προήλθε ύστερα από πολλές προτάσεις και συνεργασία του συλλόγου διδασκόντων με τη συμμετοχή φυσικά των μαθητών περισσότερο στη δράση παρά στο σχεδιασμό.  Εκείνο που επιδιώξαμε - πέρα από την τυπική διδασκαλία - ήταν το άνοιγμα του σχολείου στη ζωή, σαν μια προσπάθεια συμφιλίωσης με την κοινωνία και μελέτης μερικών πτυχών της καθώς και επαφή με το φυσικό περιβάλλον μέσα από ορισμένες δραστηριότητες, επιχειρώντας μια διεπιστημονική σύνδεση όλων των μαθημάτων.

Πιστεύοντας επίσης ότι φορέας κάθε ποιοτικής αλλαγής στην εκπαίδευση είναι ο φωτισμένος δάσκαλος, ενθαρρύναμε την παιδαγωγική επιμόρφωση σαν προσπάθεια διάπλασης της ψυχής του παράλληλα με τη σύγχρονη επιστημονική κατάρτιση. Γι' αυτό επιδιώξαμε -ένα υποτυπώδες έστω- πρόγραμμα ενδοσχολικής επιμόρφωσης όσο και αυτοσχέδιες ενέργειες αλληλοϋποστήριξης των εκπαιδευτικών του σχολείου μας. Επίσης, επειδή υπηρετούμε συνειδητά ένα σχολείο της κοινωνίας, θεωρήσαμε καθήκον και τη συμμετοχή του κοινού για αρκετές εκδηλώσεις,

Η αναφορά λοιπόν σε ορισμένα - σημαντικά κατά τη γνώμη μας - πεπραγμένα παρέχει τις συνιστώσες και παραμέτρους μιας πρόχειρης, έστω, αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου απαραίτητης για τη βελτίωση της παρεχόμενης εκπαίδευσης σαν πηγής ανατροφοδότησης καθώς και απαρχής μιας δεσμευτικής παράδοσης για όλους μας και «όχι απλώς να πούμε πως κάναμε τίποτα σπουδαίο».

Χωρίζοντας τη ζωή του σχολείου σε δύο περιόδους ανάλογα με τον τύπο, πρέπει να αναφερθούμε ότι στα προτερήματα του Πολυκλαδικού ξεχώριζαν τα προαιρετικά μαθήματα που απολάμβαναν οι μαθητές τις απογευματινές ώρες. Ιδιαίτερα με την απαγκίστρωση των μαθητών των κλάδων από τις Πανελλήνιες Εξετάσεις υπήρχε πάντα διαθέσιμος αριθμός εθελοντών για διάφορα μαθήματα, τα οποία δεν είχαν θέση στο υποχρεωτικό αναλυτικό πρόγραμμα, όπως θέα­τρο, μουσική, χορός, ξένες γλώσσες, ζωγραφική, φωτογραφία, ψηφιδωτό, δημοσιογραφία κλπ. Από την άλλη αρκετά από τα νέα μαθήματα του αναλυτικού προγράμματος προσφέρονταν για ομαδικές προσεγγίσεις εκ μέρους των μαθητών. Έτσι βρήκαν γόνιμο έδαφος διάφορες εθελοντικές δραστηριότητες όπως μαθητικός συνεταιρισμός, ανακύκλωση, κοινωνική αλληλεγγύη, αθλητισμός, με σημαία την περιβαλλοντική εκπαίδευση.

Με την καθιέρωση του Ενιαίου Λυκείου, παρά τη φιλοσοφία του νέου Νόμου που ενθαρρύνει τη ενεργητικότητα στο σχολείο, για διάφορους λόγους που θέλουμε να πιστεύουμε ότι σύντομα θα αρθούν, υπάρχει σχετική απροθυμία συμμετοχής των μαθητών σε ομάδες διαφόρων δραστηριοτήτων. Η παράδοση όμως του σχολείου και η ενασχόληση πολλών καθηγητών παρέχουν κάποια εχέγγυα για συντήρηση της ζωτικότητας, αλλά και προώθησης καινοτομιών. Ας σημειωθεί εδώ ότι θεωρούμε τις διάφορες δραστηριότητες αναγκαιότητα και σοβαρή συνιστώσα ποιότητας της εκπαίδευσης.

   Χρ. Σαμαντάς

  Διευθυντής 2ου Ε.Λ. Έδεσσας

                                                                                                                                                              Πάνω

 " Όλα κύριε Παύλο είναι εδώ ...."

 

Ο Παύλος Χαρτομαζίδης δάνεισε το όνομα του στο 2ο Ενιαίο Λύκειο Έδεσσας, πρώην Πολυκλαδικό. Το πρώην Πολυκλαδικό, το σχολείο πού, ένα χρόνο πριν, έπαψε να υφίσταται, με τη μορφή που ιδρύθηκε, ήταν μια κοινότητα ζωντανή και πολύχρωμη. Είχε παιδιά που ζωγράφιζαν, δουλεύανε στο φυτώριο, παίζανε θέατρο, μουσική, μάθαιναν φωτογραφία και αγιογραφία. Η παράδοση αυτή εμποτίζει και διαμορφώνει ακόμη το παρόν του 2ου Ενιαίου Λυκείου, παρά τις αλλαγές. Ένα τέτοιο σχολείο πιστεύουμε ότι θα ταίριαζε στον Παύλο Χαρτοματζίδη. Γι αυτό και πήρε το όνομα του, θέλοντας να στεγάσει εκείνον, τον προκλητικά ανέστιο. Εναν πλάνητα που ξόδεψε με χειρονομίες αριστοκράτη τα πολλά τάλαντα του, χωρίς καμία φειδώ. Εναν μοναχικό που από υπερηφάνεια και αξιοπρέπεια συμπεριφερόταν σαν άτολμος και σαν δειλός. Δεν διεκδίκησε ποτέ τη φιλία ή τον έρωτα, μια ψυχή που βασανιζόταν από την ίδια της τη θέρμη, που μεγαλοποιούσε το παραμικρό χαμόγελο και με μια θερμή χειραψία αποζημιωνόταν.

Πόσοι άνθρωποι αφήνουν μνήμη πίσω τους, πόσοι εντυπώνονται, δίχως να έχουν αφήσει έργο χειροπιαστό κι έχοντας ζήσει έναν βίο περιθωριακό; Ο Παύλος Χαρτομαζίδης δεν άφησε τίποτε υλικό πίσω του, άφησε όμως μνήμη.

Ο άνθρωπος που δίνει το όνομα του στο σχολείο μας δεν ήταν ένας διανοούμενος του γραφείου, δεν ήταν ούτε ακαδημαϊκός. Ο βίος του ήταν βίος αγρότη και κτηνοτρόφου, που φρόντιζε το φυτώριο του (κερασιές, δαφνοκερασιές, μουριές, μηλιές και τριανταφυλλιές) και τα ζώα του (τις αγελάδες, τα σκυλιά, τις γάτες) πουλούσε γάλα τα πρωινά στην αγορά και μετά έπινε τον καφέ του σε κάποιο καφενείο της Εδεσσας. Κέρδιζε χρήματα από τις φωτογραφίσεις (τα κορίτσια με τα ξύλινα πέδιλα, τις ξανθές κοτσίδες, τα γέλια και τα κρυφόγελά τους) έφτιαχνε μόνος του τα παπούτσια του, επιδιόρθωνε τα ρούχα του και ετοίμαζε μόνος του το λιτό φαγητό του.

Καταφύγιο έβρισκε μόνο στον ύπνο και ελευθερωνόταν περπατώντας στην αγορά, στη λεωφόρο με τις κερασιές, στις εξοχές και στα γύρω χωριά. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ανηφόριζε συχνά στην Καβαλιώτισσα και ιδιαίτερα αγαπούσε τους αρχαιολογικούς περιπάτους στον λόγγο.

 Ο Παύλος Χαρτομαζίδης όμως ζούσε και μια ζωή παράλληλη. Σαν πραγματικός διανοούμενος ("σήμερα πέρασα τη μέρα μου με μελέτη"), κρατούσε καθημερινά ημερολόγιο επί τριάντα περίπου χρόνια, έδινε δια­λέξεις, ορθογραφούσε στον τοπικό τύπο. Παρέδιδε όμως και ιδιαίτερα μαθήματα ρωσικής, γαλλικής, νομικών, ζωγραφικής, ακόμα και μουσικής. Κυρίως όμως ήταν ο δάσκαλος της αγοράς· από το περίσσευμα του.

Ο δάσκαλος, ως δάσκαλος έπασχε γι' αυτά που αγαπούσε. Ανακάλυπτε αρχαιότητες, κατήγγελλε αυτούς που επιχειρούσαν να καταστρέψουν ευρήματα ή να τα αποσιωπήσουν, αγωνιούσε μετά από μια καταιγίδα, τι να απέγινε ο "βράχος του Μεγάλου Αλεξάνδρου" στην Καβαλιώτισσα. Παρακολουθούσε κινηματογράφο, πάντα με έτοιμη την κριτική του μετά από κάθε προβολή. Ταξίδευε στη Θεσσαλονίκη για να παρακολουθήσει εκθέσεις ζωγραφικής, ζωγράφιζε και ο ίδιος.

Το σεμνό και σοβαρό πρόσωπο του Παύλου Χαρτοματζίδη, παρά τη θέληση του, προκάλεσε και σκανδάλισε και ίσως ακόμη σκανδαλίζει.

Οι νοικοκυραίοι σκανδαλίζονται. Γιατί πουλούσε τα χωράφια του; Γιατί δεν αποταμίευε; Ήταν αυτοκαταστροφικός. Ήταν ιδιόρρυθμος. Αδιανόητα καμώματα για την επενδυτική λογική μας. Η καρδιά του καθενός είναι σ' αυτό που επενδύει και αναλόγως κρίνει. Εκείνος δεν διέθετε αυτοσυντήρηση, και κανενός είδους συντήρηση.

0ι καθωσπρέπει σκανδαλίζονται. Κυκλοφορεί κακοντυμένος, κουρελιασμένος. Εκείνος όμως αγαπούσε το κομψό ντύσιμο, έμενε στο σπίτι ή έβγαινε αργά όταν τα ρούχα του ήταν φθαρμένα και ήξερε να ντύνεται σαν άρχοντας, όταν ήθελε και όταν μπορούσε.

Οι άνθρωποι της "διανόησης" σκανδαλίζονται. Γιατί δεν έφτασε ποτέ σε καμία κορύφωση; Γιατί δεν έγινε ποτέ του "όνομα", γιατί δεν εισχώρησε ποτέ σε κύκλους διανοουμένων, γιατί; Γιατί το μυαλό του δεν ήταν κοινό, η ευαισθησία του δεν ήταν κοινή, η αισθητική του δεν ήταν κοινή· υπερέβαινε κατά πολύ τον μέσο όρο και προτίμησε να ζει παράται­ρα και αλλόκοτα, παρά να σμίξει με τους πολλούς. Κοντά σ' όλα αυτά, τα κουρασμένα νεύρα, σωρευμένη απογοήτευση και κούραση.

Και γιατί αυτή η πόλη τον λίκνισε κι αυτόν, τον χαρισματούχο πρόσφυγα, τον έδεσε, δεν του επέτρεψε να φύγει. Χίλιες φορές είχε σχε­διάσει τη φυγή του, δεν έλεγε για πού: «ακόμα εδώ είστε κύριε Παύλο;». Χίλιες φορές τον είχε δέσει η πόλη, στα καφενεία, στην αγορά, στους περιπάτους στη φύση, στα βλέμματα των κοριτσιών. Δεν έφυγε ποτέ....

Παραπλανημένος και αγκυλωμένος στην Έδεσσα, εκτρέφει ένα όνειρο φυγής. Η γλυκιά της καθημερινότητα τον εγκλωβίζει. Η φυγή του εκφυλίζεται σε μια βόλτα σε μια βόλτα στη λεωφόρο κερασιών. Μένει  για πάντα στην Έδεσσα, αλλά δεν αγκυροβολεί μέχρι το τέλος έχει τις μηχανές ανοιχτές.

                                                                                                                                                    Β. Ε. Μελικίδου

                                                                                                                                                        Φιλόλογος 

 

 

Πάνω

3o  Γυμνάσιο Έδεσσας

Οι περιπέτειες του 3ου Γυμνασίου Έδεσσας.  

 

- Έχετε σχολείον εδώ εις την χώρα σας να διαβάζουν τα παιδιά;

-Δεν έχουμε, άγιε του θεού.

-Να μαζευτείτε όλοι σας να κάνετε ένα σχολείον καλόν…

Καλύτερον, αδελφέ μου, να έχεις ένα ελληνικόν σχολείον εις την χώρα σου, παρά να έχεις βρύσες και ποτάμια. Διότι οι βρύσες ποτίζουν το σώμα, τα σχολεία όμως ποτίζουν την ψυχή. Και ωσάν μάθεις το παιδί σου γράμματα, τότε λέγεται άνθρωπος.

             Αυτά έγραφε στις «Διδαχές» του ο Κοσμάς ο Αιτωλός στα χρόνια της τουρκοκρατίας, όταν τα σχολεία ήταν λιγοστά και μόνο στις μεγάλες πόλεις και στα κεφαλοχώρια υπήρχαν δάσκαλοι για να διδάξουν. Στην ΄Έδεσσα, πριν ακόμα απελευθερωθεί από τους Τούρκους, λειτουργούσαν ένα τριτάξιο ημιγυμνάσιο μια εξατάξια σχολή Αρρένων και ένα εξατάξιο Παρθεναγωγείο. Μετά το Μικρασιατικό πόλεμο, με την εγκατάσταση αρκετών προσφύγων στην Έδεσσα, αυξήθηκε ο αριθμός  των μαθητών και δημιουργήθηκε η ανάγκη ίδρυσης νέου  Γυμνασίου. Έτσι, το 1922, θεμελιώθηκε το «περικαλλές» Γυμνάσιο Αρρένων, στο σημερινό πάρκο της 25ης Μαρτίου, που λειτούργησε μέχρι το 1972 και λίγο αργότερα, το 1975, κατεδαφίστηκε. Κατά την ίδια εποχή,αρχές του 1971, άρχισε να λειτουργεί το Γυμνάσιο Θηλέων στην είσοδο της πόλης.

            Με την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του 1976, θεσπίζεται με το νόμο του 309/76 η δωρεάν 9χρονη υποχρεωτική εκπαίδευση. Με τον ίδιο νόμο το εξάχρονο Γυμνάσιο χωρίζεται σε δύο αυτοτελείς κύκλους, ένα τριετές Γυμνάσιο και ένα τριετές Λύκειο. Το γεγονός αυτό είχε ως επακόλουθο την αύξηση του αριθμού των μαθητών του Γυμνασίου και κατ’ανάγκη τη στέγασή τους.

            ΄Ηδη, από  το 1979, με πρόταση των τοπικών αρχών της Έδεσσας ζητείται η ίδρυση και 3ου Γυμνασίου, η οποία και ψηφίζεται με το Π.Δ. 884/81. Με έγγραφο του ΥΠΕΠΘ ζητείται από τον Γενικό Επιθεωρητή Μέσης Εκπ/σης να εξασφαλίσει κατάλληλο κτήριο.

            Βέβαια, η λειτουργία ενός Σχολείου απαιτεί έναν χώρο με προδιαγραφές πραγματικού εκπαιδευτικού περιβάλλοντος. Η ανάγκη όμως επέβαλε τη γρήγορη εξεύρεση κτηρίου για τη στέγαση του νεοϊδρυθέντος- Γυμνασίου. Το κτήριο της παλιάς ιδιωτικής Σχολής, ιδιοκτησίας Γρηγορίου Νεδέλκου στην οδό Κων/πολεως 4, ήταν μια βολική λύση (3). Το 3ο Γυμνάσιο άρχισε να λειτουργεί κατά το Σχολ. έτος 1981-82 και στεγάστηκε για 10 περίπου χρόνια στο τετραώροφο κτήριο  της οδού Κων/πόλεως. Ο σεισμός όμως που έγινε στις παραμονές Χριστουγέννων του 1990 θορύβησε τους γονείς των μαθητών και με έγγραφό τους απαιτούν επειγόντως τη μεταστέγαση του Σχολείου. Έτσι, τον Ιανουάριο του 1991, μετά τις Χριστουγεννιάτικες γιορτές, το 3ο Γυμνάσιο μετακομίζει προσωρινά και λειτουργεί με εναλλασσόμενο πρόγραμμα, πρωί – απόγευμα, στο τότε Πολυκλαδικό Λύκειο.

            Για το σχολ. έτος 1991-92 αποφασίζεται το 3ο Γυμνάσιο να φιλοξενηθεί και να συστεγασθεί  με το 2ο Γυμνάσιο πάλι με εναλλασσόμενο πρόγραμμα.

            Για το επόμενο σχολ. έτος το Σχολείο φιλοξενείται στο κτήριο του 8ου Δημοτικού Σχολείου, όπου και παραμένει μέχρι το τέλος του σχολ. έτους 1999-2000.

            Από το σχολ. έτος 2000-2001 το ταλαιπωρημένο 3ο Γυμνάσιο αποκτά δική του μόνιμη στέγη αλλά όχι δικό του κτήριο. Είναι το ένα από τα δύο κτήρια του πρώην Πολυκλαδικού Λυκείου, το οποίο εξυπηρετεί, ύστερα από κάποιες αλλαγές ,τις ανάγκες του Σχολείου.

            Το όραμα του Κωστή Παλαμά «Τα σχολειά χτίστε! Λιτά χτίστε τα απλόχωρα, μεγάλα, γερά θεμελιωμένα….» ανήκει στο χώρο της ποίησης για το 3ο Γυμνάσιο, που  διέγραψε για 20 χρόνια την εκπαιδευτική του πορεία ως «έπηλυς» σε ξένα σχολικά κτήρια. Τα μεγαλεπήβολα εκπαιδευτικά σχέδια συγκρούονταν κάθε φορά με την αδυσώπητη σχολική πραγματικότητα. Οι καθηγητές και οι μαθητές του 3ου Γυμνασίου για μια εικοσαετία έζησαν με το αίσθημα του πρόσφυγα, γεγονός που κατέπνιγε κάθε δημιουργική δραστηριότητα που μπορεί να εμπνέει ένας εξανθρωπισμένος σχολικός χώρος.

            ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ από το 2000 το 3ο Γυμνάσιο ΄Εδεσσας μπορεί να ταυτίζει την ύπαρξή του και την πρόοδό του με τον χώρο του σημερινού «κτηρίου». Αυτό σε μια μακρόχρονη προοπτική θα ενώνει τις κοινές μνήμες των μαθητών από το πιο ανέμελο κομμάτι της σχολικής τους ζωής.

 

Εφη Χαραντώνη

Φιλόλογος 

3ου Γυμνασίου Έδεσσας

Πάνω